Ένωση για την πατρίδα και τον λαό - Επίσημος Ιστότοπος

Επικοινώνηστε μαζί μας

Βύρων Πολύδωρας: Η Εθνική μας Ταυτότητα - Μια υπόθεση-ιδέα υπό συνεχή διωγμό‏

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το ισχύον Σύνταγμά μας (άρθρο 51 παρ. 2) λέει: «Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος». Τα παλαιότερα Συντάγματα είχαν και μια διευκρινιστική προσθήκη που έλεγε «…και ουχί μόνον την εκλογικήν περιφέρειαν από της οποίας εκλέγονται». Σα να έγινε μια αναθεώρηση, με την απάλειψη του δεύτερου μισού της διάταξης, προκειμένου το ευσύνοπτο, σαφές και απέριττο της διάταξης να γίνει πλέον ουσία και ιερή εντολή, όμοια με τον στίχο του εθνικού μας βάρδου, που λέει:


«Έλληνες ό,τ’ είστε μην ξεχνάτε,

δεν είστε από τα χέρια σας, μονάχα, όχι.

Χρωστάτε, και σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν,

θα ’ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι και οι νεκροί.»

Κωστής Παλαμάς

«Η λειτουργία δεν τελείωσε»

 


Έτσι, για τη δική μου νομική παιδεία, πολιτική παραδοχή και κοσμοαντίληψη μ’ έναν λόγο, έθνος και εθνική μας ταυτότητα σημαίνει όρος και λόγος ύπαρξης ή έστω προστιθέμενη αξία για την ποιότητα και πληρότητά της. Και στην κατά το Σύνταγμα αντιπροσωπευτική μου αρμοδιότητα ως βουλευτού – και υπήρξα επί 33 συναπτά έτη – είχα τάξει στον εαυτό μου την ευθύνη για το παρελθόν και το μέλλον αυτού του έθνους. Δηλαδή, αν ο μη γένοιτο ευρίσκετο σε θέση ή είχε τη θέληση μια γενιά με μια αυτοκτονική ομοφωνία απόφασης για την ακύρωση ή εξαφάνιση παντός ελληνικού (έθνους, λαού, κράτους, γλώσσας, τέχνης κ.ο.κ.) θα είχε το δικαίωμα να το πράξει; Ασφαλώς όχι.


Η γραφή μου εδώ δεν είναι ουδέτερη, δήθεν «αντικειμενική» ή απρόσωπη. Κάτι τέτοιο θα ήταν τουλάχιστον αφύσικο ή υποκριτικό. Γράφω ως Έλληνας, μαχόμενος, αμυνόμενος. Ρίψασπις δεν γίνομαι. Ούτε συνήγορος ξένης υποθέσεως. Βγάζω κραυγή αγωνίας. Να σώσουμε τα ιερά και τα όσια. Από εκείνους που ενώ είναι λύκοι, φορούν προβειές, πέφτουν στο κοπάδι μας και δαγκώνουν. Και κρίνουν σαν άχρηστο και ζημιογόνο πάν ό,τι αγαπήσαμε. Και λατρέψαμε. Έθνος, πατρίδα, ιστορία, παραδόσεις, ήρωές μας, προγόνους μας, πατέρες μας, ιδεώδη, αξίες, θυσίες και εικονίσματα. Τον «μύθο» μας, μ’ έναν λόγο.

Δεν είναι ανεκτή πλέον η NEWSPEAK (του Τζορτζ Όργουελ). Αυτήν θέλω να κοντράρω. Τη μόδα του παιχνιδιού με την ορολογία. Την τελευταία δεκαετία υποφέρουμε από «μεταρρυθμισιομανία», “reformania”! Τη λέξη μεταρρυθμίσεις, μαζί με πολλές άλλες γνωστές και «ευφημιστικές», την επέβαλαν οι δανειστές, οι «ύπατοι αρμοστές». Που είναι και πάλι δυστυχείς γιατί οι Έλληνες δεν έχουν μακριές γενειάδες για να τους τις κόψουν, όπως έκανε ο Μ. Πέτρος της Ρωσίας (1698), ούτε φορούν φέσια για να τους τα απαγορεύσουν, όπως έκανε ο Κεμάλ στους Τούρκους (1925). Η σοφία και το φιλελεύθερο πνεύμα των Ελλήνων (του 19ου αιώνα) δεν όρισε «μεταρρυθμιστή» που θα καταργούσε τη «φουστανέλα» και θα επέβαλε τα «φράγκικα». Το άφησε στη μόδα!


Δεν πρέπει να μιλάμε ελληνικά. Ούτε να σκεφτόμαστε έτσι, παρά μόνον GREEKLISH. Φθάσαμε στο σημείο να επικρατεί η άποψη που λέει: «ό,τι είναι καλό για τους δανειστές, είναι καλό για την Ελλάδα»! Ούτε η Βαυαροκρατία έτσι. Εκείνοι εδίωξαν τους επαναστάτες-ελευθερωτές της πατρίδας, ως αναχρονιστές, απροσάρμοστους και απείθαρχους στο πνεύμα των «μεταρρυθμίσεων». Μήπως θα πρέπει να σκεφθούμε τη σχέση τής «μεταρρυθμισιομανίας» προς μία υπόρρητη διαδικασία απεθνικοποίησης; Στην οποία μας υποβάλλουν οι εταίροι-δανειστές μας υποδορίως, μαζί με τις «δόσεις» των ανανεούμενων και ατερμόνως αυξανομένων δανείων;

Πολύς λόγος γίνεται για οικουμενική κυβέρνηση και για ένα πνεύμα συναίνεσης και εθνικής ενότητας και ομοψυχίας. Δύσκολα μπορεί κανείς να αντιλέξει προς αυτή την «αγαπητική», όπως λένε οι ιεροκήρυκες, και «ειρηνοποιό» άποψη. Άλλο εάν οσάκις κατά τη διαδρομή τής ιστορίας αυτή η άποψη εκυριάρχησε στην πολιτική αγορά έμοιαζε σαν πρελούδιο διχασμού μάλλον, παρά σαν συμφιλιωτική πορεία προς Εμμαούς. Με άλλα λόγια, εάν η «οικουμενική» αποσκοπεί στην εμπέδωση της υποταγής μας προς τους δανειστές, για περισσότερη «λιτότητα», ύφεση και φτώχεια, λέμε απλά και ψυχρά, ερρέτω η ομοφωνία! Γίνεται όμως η ίδια άποψη και γόνιμη και εθνωφελής αν συνοδευθεί με έναν όρο: Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας προκειμένου να οργανώσουμε την άμυνά μας πρό του κοινού κινδύνου. Σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα. Γι’ αυτά γράφω. Ίδωμεν.

Υ.Γ. Το παρόν πόνημα αποτελεί διευρυμένη απόδοση μιας διαλέξεώς μου που έδωσα στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο-Σχολή Γονέων Πιερίας, στην Κατερίνη, στις 7 Δεκεμβρίου 2015. Συνδιαλέκτης μου στο ίδιο θέμα ήταν και ο Γιάννης Πανούσης, εγνωσμένης αξίας καθηγητής πανεπιστημίου και πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης. Λαμπρός και φιλόξενος ο Κωνσταντίνος Κορομπίλης, Πρόεδρος της Σχολής Γονέων του Ανοιχτού Πανεπιστημίου και οι συνδιοργανωτές της εκδήλωσης (Πολιτιστικός Οργανισμός Κατερίνης και Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας). Ευχαριστίες προς όλους.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Μια υπόθεση-ιδέα υπό συνεχή διωγμό

Ο νόστος, φυσική δύναμη και πρώτη επιλογή

Όλα αρχίζουν από τον Όμηρο. Η διδασκαλία των προτεραιοτήτων και μάλιστα των ηθικών στη ζωή τού ανθρώπου αρχίζει – όπως γίνεται με όλους τους βασικούς ορισμούς – από τον Όμηρο. Ο μέγας δάσκαλος μάς διδάσκει στην Οδύσσειά του (Ραψ. α, 55-57) τον τρόπο με τον οποίο ο εχέφρων, ευφυής και πολυμήχανος Οδυσσέας επιλέγει. Αντί της καλοπέρασης, της χλιδής, της ραστώνης, της απόλαυσης και της ηδονής, ακόμη και της υποσχόμενης αθανασίας στο παλάτι της Καλυψούς, όπου έμεινε επτά και πλέον χρόνια, εκείνος «νοσταλγών» επιλέγει την Ιθάκη του.

«…Άτλαντος ολοόφρονος θυγάτηρ (εννοεί την Καλυψώ) δύστηνον οδυρόμενον κατερύκει,

αιεί δε μαλακοίσι και αιμιλίοισι λόγοισιν

θέλγει, όπως Ιθάκης επιλήσεται· αυτάρ Οδυσσεύς

ιέμενος και καπνόν αποθρώσκοντα νοήσαι

ής γαίης θανέειν ιμείρεται».

«…Του κακόγνωμου Άτλαντα η θυγατέρα (Καλυψώ) κατακρατεί τον δύστυχο που οδύρεται,

και πάντα με γλυκόλογα πασκίζει να τον κάνει

να λησμονήσει την Ιθάκη του · γιατί αρκούσε στον Οδυσσέα

να ιδεί να σηκώνεται καπνός

από τη γη του και ας πέθαινε, βαθειά ποθούσε».

Σήμερα; Σήμερα οι παλιοί ορισμοί χάθηκαν. Σήμερα μας έχουν ζώσει οι εχθροί. Τελούμε υπό πολιορκίαν. Μα, δεν είναι μόνον οι απέξω. Είναι και οι εντός των τειχών. Δεν τους λέω «πεμπτοφαλαγγίτες». Ούτε κάπως αλλιώς. Απλά διερωτώμαι. Τί τους έπιασε όλους εκείνους, Έλληνες και ξένους – πιο πολύ πονάω για τους Έλληνες - που έχουν αποκηρύξει και διαγράψει και απαγορεύσει την πατρίδα, την Ιθάκη, την έννοια «έθνος» και «εθνική συνείδηση» από το λεξιλόγιο του σύγχρονου Έλληνα; Τυχαίο; Δε νομίζω. Γιατί τόσος πόλεμος; Ποιοί και πώς ωφελούνται; Και ποιοί ζημιώνονται; Και κατά τί; Πού βρέθηκαν τόσοι πολλοί ιεροκήρυκες της παγκοσμιοποίησης; Μισθοφόροι ανόητοι, δοκησίσοφοι ή προδότες; Αφελείς ή πράκτορες του βαθέος δόλου;

Η παγκοσμιοποίηση

Μα τί είναι τέλος πάντων αυτή η παγκοσμιοποίηση; Globalization στα αγγλικά, mondialisation στα γαλλικά; Τί είδους είναι αυτό το γιγαντιαίο ερπυστριοφόρο που λιώνει, ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά του, λαούς, θρησκείες, κοσμοθεωρίες, πολιτεύματα, πολίτες, προσωπικότητες; Που είναι κιόλας άϋλο και ταυτόχρονα ψηφιακό; Για την ακρίβεια δεν είναι τόσο άϋλο και «μπαρκωδικό». Αρκεί να στρέψει κανείς το βλέμμα του στις Βρυξέλλες για να δει και να νοιώσει τη γιγαντιαία γραφειοκρατία που υπέρκειται παντός εθνικού θεσμικού πλαισίου. Οι εθνικές αυθεντίες των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης τηρούνται μάλλον για τα προσχήματα. Και πέραν των Βρυξελλών, να δει πάλι κανείς τον «υπέροχο κόσμο» της Wall Street. Τα τσομπανόσκυλα με κουστούμια! Τα φυσικά και όχι τεχνητά έθνη-κράτη πρέπει να υφίστανται εσαεί. Πρέπει να ζουν κατά τον νόμο της βιοποικιλότητας (biodiversity) που ισχύει στη φύση. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τα καταλύει και εξαφανίζει.

Η παγκοσμιοποίηση, λέξη που από πλευράς γραμματικής εμπεριέχει την έννοια της διαδικασίας του «ποιείν», της «δημιουργίας», της «κατασκευής», της ποιητικής «εν τω γίγνεσθαι», όχι της «τετελεσμένης», και που από πλευράς λογικής ερμηνείας υποδηλώνει τη σκοπούμενη επιβολή μιας παγκόσμιας κυριαρχίας, είναι μια επικαιροποιημένη μετεξέλιξη της χωροταξίας των ιδεολογιών. Και της επιδιωκόμενης υπερεθνικής ισχύος.

Αυτής δηλαδή της μετεξέλιξης που περικλείει τον μεγάλο συγκερασμό της κομμουνιστικής διεθνοποίησης από τη μια, και της καπιταλιστικής παγκόσμιας αγοράς από την άλλη. Μετά από 70 χρόνια του πειράματος του κομμουνιστικού και σοβιετικού imperium, της εφαρμογής της κατ’ αρχήν θεωρητικής διακήρυξης του «κομμουνιστικού μανιφέστου», της «δικτατορίας του προλεταριάτου», με την ιαχή «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», είδαμε τη διελκυστίνδα ή την τραμπάλα να ισορροπεί με την ισχύ του τρόμου μάλλον, παρά με τα όποια επιτεύγματα ευημερίας. Με ορατό το αποτέλεσμα του τρόμου της ανισορροπίας πλέον, που έπαιρνε τη σκυτάλη από την ψυχροπολεμική ισορροπία του τρόμου λόγω πυρηνικών όπλων.

Κάποιοι τότε, την εποχή του σοβιετικού imperium, πολεμήσαμε για τη διάσωση της ιδέας και της πραγματικότητας του έθνους-κράτους και των εθνικών συνόρων. Κλάψαμε ακόμη και για την εισβολή στην Ουγγαρία το 1956 και στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Αυτά πέρασαν. Και έμεινε το 1989, μόνη, κυρίαρχη και «τρελλαμένη» από τη νίκη της και την ποθητή ηγεμονία της η μονοκρατορία του καπιταλισμού. Που με εργαλεία την παγκόσμια αγορά, τον «νεοφιλελευθερισμό» και την χρηματοπιστωτική οικονομία καταργεί σύνορα και έθνη-κράτη και καθυποτάσσει λαούς. Ή τουλάχιστον επιχειρεί κάτι τέτοιο. Και όλα αυτά «ανεπαισθήτως»! Χωρίς να λυθεί μύτη! Η παγκόσμια αγορά, πριν γίνει παγκόσμια, ιδιαιτέρως με την GATT (Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου), που μετεξελίχθηκε σε ΠΟΕ (Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου), προετοίμασε μεταξύ των άλλων υπερκρατικών αγοραίων ενώσεων, όπως της Παναμερικανικής ή Παναφρικανικής, και το δοκιμαστικό πλην καθοριστικό πείραμα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας-Αγοράς (ΕΟΚ), ήδη από την πρώτη δεκαετία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν το τρίτο σχήμα της μεταπολεμικής «νέας τάξης», μετά τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ. Εκεί, στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια, στεγάσθηκαν και οι χώρες που απελευθερώθηκαν από τα δεσμά του «υπαρκτού σοσιαλισμού» με τη διεύρυνση του 2004.

Το έθνος είναι ιδέα

Η ουσία του έθνους είναι πνεύμα. Είναι ιδέα. Οι συλλογικές ιστορικές πράξεις άμυνας και πολιτισμού καθορίζουν το συλλογικό ποιοτικό υποκείμενο του έθνους. Έτσι, η ιδέα (της επιβίωσης, της ελευθερίας και του ήθους) γίνεται το «ιχώρ» του έθνους. Αυτή είναι η ενότητα λόγου και πίστεως, που γεννά την εθνική συνείδηση με άρθρα τής οικοδόμησής της τις κοινές αναμνήσεις, τα κοινά αισθήματα, τα κοινά ιδεώδη, τους ήρωες, τους εθνομάρτυρες, τους δημιουργούς της τέχνης και της επιστήμης και μ’ έναν λόγο, το δοξαστικό της Ιστορίας. Χωρίς δοξαστικό δεν γεννούνται ούτε ζουν τα έθνη. Ένα επεισόδιο της ιστορίας είναι η θυσία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που έπεσε με το σπαθί στο χέρι, αλλά δεν πέθανε, στα τείχη της Κωνσταντινούπολης εκεί στην Πύλη του Ρωμανού το 1453. Έγινε στη συνείδηση του δουλωθέντος λαού μας ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς», θρύλος - ο άλλος που ζει αιώνια είναι ο Μεγαλέξανδρος - και σύμβολο που νοηματοδοτεί τον σκοπό της εθνικής ύπαρξης και της πορείας στους αιώνες της δουλείας. Και αυτό παρά τις εκτιμήσεις των ουδέτερων, απόλιδων και απολίτικων (δήθεν) επιστημόνων ιστορικών, που κηρύττουν ανενδοίαστα – άγνωστο με ποιά κριτήρια – ότι η ζωή των ραγιάδων επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από το επίπεδο ζωής επί Βυζαντινών, και της ελπίδας για το μέλλον. Αιώνιοι, αυτοευτελιζόμενοι πραγματιστές!

Λέγεται συχνά πως λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους, χάνουν τον εαυτό τους. Και κινδυνεύουν να απολέσουν την εθνική τους συνείδηση. Και κάτι εξίσου δραματικό και αποτρόπαιο: σε πολύ λίγο χρόνο θα ξεχάσουν πρώτα αυτό το έθνος όλοι οι άλλοι. Έτσι φθάνουν οι λαοί στην εθνική ανυπαρξία. Ξεχασμένοι λαοί, ίσον χαμένοι λαοί. Ή γίνονται, χωρίς ταυτότητα, μάζες λαών. Αυτό που ζούμε σήμερα. Γι’ αυτό απαιτείται συνειδητοποίηση των συμβαινόντων γύρω μας, επάνω μας. Ο Γαλλορουμάνος Ευγένιος Ιονέσκο, αυθεντικός συγγραφέας – αν όχι ιδρυτής του Θεάτρου του Παραλόγου – γράφει:

«Παράλογο είναι το στερούμενο σκοπού… αποκομμένος από τις θρησκευτικές, τις μεταφυσικές και απροσδιόριστες ρίζες του, ο άνθρωπος είναι χαμένος. Οι πράξεις χάνουν το νόημά τους, γίνονται παράλογες, άχρηστες».

Με άλλα λόγια, ο λόγος είναι δυνατός και δημιουργικός μόνον όταν ανάγεται σε αρχές και αξίες, σε παραδοχές και πίστεις ωφέλιμες και σταθερές – αυτές και τέτοιες είναι οι «ρίζες» του – ούτως ώστε να εξασφαλίζουν την υπόσταση και αξία του κοινωνικού ανθρώπου και να δικαιώνουν την έλλογη και συνειδητή διαιώνισή του. Να ανήκει δηλαδή και να συνυπάρχει σε ένα όλον, κοινωνικό, λειτουργικό, ηθικό, αξιακό και εν τέλει εθνικό.

Ο Ηρόδοτος μάς δίνει τον πληρέστερο και συνοπτικότερο ορισμό της πανελλήνιας εθνικής συνείδησης λέγοντας: «Ελληνικόν εστί το όμαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον και ομότροπον». Αυτό το αξεπέραστο τετράπτυχο είναι η πιο αυθεντική, η πιο εταστική διάγνωση και πιστοποίηση γνησιότητας των Ελλήνων.

Ο ίδιος πάλι, πατήρ της Ιστορίας γαρ, επιλέγει να φωτίσει την ειδοποιό διαφορά μεταξύ Ελλήνων και «βαρβάρων» και μας μεταφέρει θεαματικά την απόγνωση του Πέρση στρατηγού όταν λέει στον Μαρδόνιο: «Αλίμονο Μαρδόνιε, εναντίον ποίων ανδρών μάς οδήγησες να πολεμήσουμε; Εναντίον αυτών που δεν πολεμούν για χρήματα αλλά για την αρετή!».

Δεν θέλω ούτε πρέπει να μακρύνω τον λόγο εκθειάζοντας τον Έλληνα και τα ιστορικά στοιχεία της εθνικής του ταυτότητας. Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να χαρακτηρισθώ τουλάχιστον εθνικιστής, για να μη μετέλθω βαρύτερους και οξύτερους χαρακτηρισμούς. Και φυσικά δεν ανοίγω τη συζήτηση, ούτε με αφορά το θέμα, για περιούσιους λαούς ή ανώτερες φυλές, εκλεκτές εξ ουρανού. Αυτή η συζήτηση βρίσκεται στον κόσμο των προκαταλήψεων και της παραφιλολογίας. Η ιστορία όμως είναι επιστήμη της γνώσης και της αλήθειας. Τη γνώση και την αλήθεια ακολουθώ για να συλλέξω τα κριτήρια αξιολόγησης του έθνους μας και της εθνικής ταυτότητάς μας. Επί πλέον βλέπετε ότι οι ειδωλολάτρες της Οργουελικής προπαγάνδας με το NEWSPEAK του «1984» και της σατραπικής «πολιτικής ορθότητας» φρόντισαν να φτιάξουν κάποιες περίεργες εξισώσεις θανάτου με τον «psycho» («σάϊκο») αιματοκυλιστή της ανθρωπότητας Χίτλερ, με τις θεωρίες ή τις πρακτικές του και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (Ολοκαύτωμα των Εβραίων, σφαγές και δηώσεις και εμπρησμοί των κατακτημένων λαών και κρατών) που επισυνέβησαν στον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι απαγορεύθηκε η χρήση του όρου έθνος και εθνικός. Έστω και αν οι Ναζί ήσαν και αυτοαπεκαλούντο «εθνικιστές», δηλαδή εθνικίζοντες και όχι εθνικοί. Ψιλά γράμματα. Απρόσφορα και μη αναχαιτίζοντα τους παραχαράκτες και κιβδηλοποιούς της ιστορίας. Ο όρος, με τη συγχορδία, έστω και «φάλτσα», της Αριστεράς μαζί με του διεθνούς καπιταλισμού, ετέθη εκτός νόμου. Στο βάθος θαμπά φαίνεται και η ολοσχερής κατάργηση του ίδιου του έθνους-κράτους. Στη θέση τού καταργουμένου έθνους-κράτους στις μέρες της δήθεν ευρωπαϊκής επικυριαρχίας θα μπει η Κομμισσιόν και κάποιο Ευρωπαϊκό διοικητικό apparatus (!) για να κάνει κουμάντο και στον τόπο μας. Όμως ο σκελετός αυτού του οικοδομήματος είναι γυμνός. Του λείπει η φυσική τοιχοδομή της λαϊκής βούλησης. Γι’ αυτό δεν είναι προφητεία αν κάποιος ισχυρισθεί πως το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ως τεχνητό κατασκεύασμα, είναι ετοιμόρροπο. Το έθνος-κράτος, ως φυσική οντότητα, παραμένει στέρεο και αιώνιο.

Το παλιό όνειρο της κοσμοκρατορίας σήμερα

Αλλά καθώς παρατηρώ αυτήν την ολομέτωπη επίθεση για την εξαφάνιση του έθνους των Ελλήνων (delenda natio Grecorum) που δεχόμαστε κατά κύματα, έχω υποχρέωση να σημειώσω πως αυτός ο πόλεμος δεν είναι κάτι νέο. Είναι παμπάλαιος και προαιώνιος. Είναι ο ίδιος που τον κηρύττουν και τον διεξάγουν όλοι οι αλαζόνες και οι εν διανοία κοσμοκράτορες όλων των εποχών. Και που πάντα τον χάνουν. Στο Ευρωπαϊκό παράδειγμα οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί καλύπτουν ως πρόδρομοι επικυρίαρχοι, άποικοι ή αυτοκρατορικοί το μέγιστο μήκος του ιστορικού χρόνου. Τους τελευταίους δύο αιώνες τούς στόχους της ματαιόδοξης «Πανευρώπης», που εκήρυξε και ο δικός μας Κουντενχόβε Καλλέργης (1894-1972), υπηρέτησαν ή καλύτερα οραματίσθηκαν ο Μ. Ναπολέων, οι Αψβούργοι, ο Βίσμαρκ και τέλος ο Χίτλερ. Αυτά είναι τα «άχρωμα» γυρίσματα του τροχού της ιστορίας.

Σε τούτον τον νέο πόλεμο που τον σχεδιάζει και κηρύττει το «αόρατο σχεδιαστήριο» της παγκοσμιοποίησης κατά πάντων, εθνών και λαών που δεν υποτάσσονται, στο μη ρητά διατυπωμένο τελεσίγραφο, αλλά στην πραγματικότητα της ανυπόφορης πίεσης της οικονομικής ασφυξίας και των τρομοκρατικών απειλών, βρισκόμαστε σήμερα ανέτοιμοι και αιφνιδιασμένοι για πολλούς λόγους. Διαλέγω τρεις. Πρώτον, γιατί ο πόλεμος είναι αόρατος. Ακήρυχτος γαρ. Δεν βλέπουμε τους παραδοσιακούς ένστολους στρατούς εισβολής και τα παραδοσιακά μέσα πολέμου, διμοιρίες ή ταξιαρχίες ενστόλων, θωρηκτά και τεθωρακισμένα, όπλα και οπλομηχανήματα. Αντίθετα, αντί για τελεσίγραφο ή άλλη πράξη τελετουργικής κήρυξης πολέμου, η πολιτική ατμόσφαιρα στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα πνίγεται κατά ειρωνικό τρόπο από διακηρύξεις ειρήνης και ευημερίας και εξαγγελίες για ευδαίμονες καιρούς υπέρ των λαών της Ευρώπης. Κούφιες διακηρύξεις, αυταπάτες, φενάκες και προπετάσματα καπνού. Δεύτερον, γιατί όπως είπαμε ήδη, ο πόλεμος είναι ψηφιακός και computerized. Διεξάγεται δορυφορικά και με μικροκύματα. Οι απλοί άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι εντός τού κλιβάνου της αφόρητης εξάρτησης, εντός του φούρνου μικροκυμάτων των «ισοδυνάμων» και των «προαπαιτουμένων» που θέτουν οι δανειστές, αντί των κρεματορίων στα «στρατόπεδα της φρίκης».

Οι «πολεμικές επιχειρήσεις» σήμερα είναι τηλεοπτικές και δικτυακές. Και στοχεύουν στον εγκέφαλο και στην ψυχή. Η σάρκα μπορεί να μένει άθικτη. Σαν κάτι ειδικές βόμβες, «θερμοβαρικές» θανάτου, νέας τεχνολογίας. Χτυπούν με βολές «κατά ριπάς» φόβου και τρόμου. «Σοκ και δέος», ονόμασαν την επιχείρηση του πολέμου της ερήμου στο Ιράκ το 2003. «Το Δόγμα του Σοκ» είναι ο τίτλος του βιβλίου της θεωρητικής πραγματείας του σύγχρονου οικονομικού πολέμου, της συγγραφέως Ναομί Κλέϊν. Επαγωγικά τεκμηριώνεται σ’ αυτό ο σύγχρονος καπιταλισμός της καταστροφής με όλα τα εξελικτικά χαρακτηριστικά του. Πόλεμος που δεν τρομοκρατεί είναι χαμένος πόλεμος. Γιατί οι ατρόμητοι, οι άφοβοι και αντιστασιακοί πολίτες, είναι πάντα και τώρα οι νικητές.

«Όσοι το χάλκεον χέρι

βαρύ του φόβου αισθάνονται,

ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»,

μας αναγγέλλει ο Ανδρέας Κάλβος. Τρίτον, γιατί στηρίζεται μονοδιάστατα σχεδόν στην οικονομία. «Its economy stupid», «Είναι η οικονομία ηλίθιε», ήταν το προεκλογικό μότο του Κλίντον το 1992. Οι άλλες συνέπειες, μετά την επέλευση των οικονομικών, όπως η κοινωνική αποσύνθεση και η κρατική αποδόμηση, απλά έπονται. Και πάλι τίποτα το νέο. Όλοι οι πόλεμοι καθ’ όλο το μήκος της ιστορίας εκκινούσαν από και είχαν ως αίτια τους οικονομικούς λόγους. Και ο Όμηρος, ποιητική αδεία μάλλον, μιλούσε για την Ωραία Ελένη. Μολονότι το συναίσθημα κινεί τα πάντα και την οικονομία, κατά συνέπεια και τους πολέμους. Αυτό για τα ανθρώπινα μέτρα. Γιατί στα εξωανθρώπινα ή απάνθρωπα μέτρα η οικονομική δραστηριότητα έχει κατ’ αποκλειστικότητα αναληφθεί από «ζόμπι», χωρίς συναίσθημα, computerized και ρομποτοειδή όντα. Ο Θεός να φυλάει.

Τα μέτωπα του πολέμου της παγκόσμιας υποδούλωσης

Αν παρατηρήσουμε σχολαστικά την εξέλιξη των κοινωνιών από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα, θα δούμε ότι «παρήχθη» σ’ αυτό το διάστημα και με τη συνδρομή της νέας τεχνολογίας, μαζικά ένα νέο είδος ανθρώπου του homo consumus, του ανθρώπου-καταναλωτή. Που είχε inter alia δύο χαρακτηριστικά: Άδεια ψυχή και γεμάτο στομάχι. Ό,τι ποιητικό, πνευματικό και ηθικό απεβάλλετο ως κάτι περιττό και άχρηστο. Κατά σύσταση ή επιταγή τού σύγχρονου «εκκλησιαστή», ο οποίος με τους νόμους της μόδας έθετε τους όρους και τρόπους συμπεριφοράς (καταναλωτικής, πολιτιστικής και εν τέλει ηθικής). Όπως εξάλλου ό,τι υλικό και χρηστικό, ελατρεύετο και επελέγετο ως απαραίτητο συστατικό και αποδεικτικό στοιχείο αξίας και νοήματος ζωής. Ο θρίαμβος του υλισμού. Που οδηγούσε «ανεπαισθήτως», όπως λέει και ο Καβάφης, σε ποικίλους δρόμους της απώλειας. Από τα ναρκωτικά μέχρι τον πολιτικό μηδενισμό και την αξιακή αποξήρανση. Σε ένα κενό κατάθλιψης και θανάτου.

Αυτή η ύπουλη και καταχθόνια επίθεση την οποία δέχονται απρόκλητα και κατ’ επιλογή, με αδιόρατα μάλιστα κριτήρια, λαοί μεταξύ των οποίων κατά προτεραιότητα μάλιστα και ο ελληνικός, στοχεύει στην πτωχοποίηση και σε τελευταία ανάλυση στην διά της πείνας εξόντωση. Που στο μεταξύ, στο μακρύ μεσοδιάστημα, με την αύξηση της χρηματοπιστωτικής εξάρτησης, άγεται στην υποδούλωση και στον εξανδραποδισμό. Και σε κάθε περίπτωση στην υποταγή. Τα διεθνή τραπεζικά κέντρα επέχουν θέση επιτελείου, επιχειρησιακού στρατηγείου και δημίου-εκτελεστή. Η Ευρώπη, από προστάτης και κιβωτός πολιτισμού και αρχών, με προεξάρχουσα εκείνη της αλληλεγγύης όπως θα έπρεπε να είναι, γίνεται αδυσώπητος τιμωρός της αδύνατης, δήθεν σπάταλης και λαθροβίωτης Ελλάδας. «Οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους», κρώζουν τα παπαγαλάκια του εγχώριου κατεστημένου, που πάντως έχει φροντίσει να βγάλει τα λεφτά του – τα προϊόντα εγκλήματος – σε κρυψώνες του εξωτερικού! Υπό τις καταδικαστικές αρές των κριτών της γοτθικής ιεράς εξέτασης: Να ριφθούν «εις την πυράν» όλοι οι παρίες, οι κατώτεροι, οι ανήκοντες στους «νανολαούς» της Βαλκανικής. Οι Κ. Μαρξ και Φρ. Ένγκελς προκαλούν την ιστορία, γράφοντας ήδη από την εποχή του Συνεδρίου του Βερολίνου (1880): «Ο ευρωπαϊκός πόλεμος αρχίζει να μας απειλεί σοβαρά. Αυτά τα άθλια συντρίμμια πρώην εθνών, Σέρβοι, Βούλγαροι, Έλληνες και ο υπόλοιπος λαοσυρφετός, που εμπνέει ενθουσιασμό στον φιλελεύθερο Φιλισταίο για να ωφελούνται οι Ρώσοι, δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλο ούτε τον αέρα που αναπνέουν και θέλουν σώνει και καλά να κόψουν τους λαίμαργους λαιμούς τους. Αυτό θα ήταν πολύ ωραίο. Αν κάθε μια από αυτές τις νανοφυλές (όπως θρασύτατα χαρακτηρίζει) δεν αποφάσιζε για ειρήνη ή για πόλεμο στην Ευρώπη».

Η Γερμανία σήμερα παριστάνει τον κριτή, σε μια δίκη άδικη, ανιστόρητη και αγνώμονα. Το 1953 – θυμίζουμε εν παρόδω – στη συμφωνία του Λονδίνου η πάμπτωχη και καθημαγμένη, πυρπολημένη και λεηλατημένη τότε Ελλάδα από τον πόλεμο και την κατοχή των Γερμανών, συνεισέφερε ως «νικήτρια» και εκείνη στη «διαγραφή» του τεράστιου χρέους της Γερμανίας. Περιλαμβανομένου εκεί και του χρέους για την παρασκευή της πολεμικής της μηχανής. Πέραν του αίματος των αθώων ηρώων και μαρτύρων. Αφήνω προς στιγμήν κατά μέρος το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις που οφείλει απαραγράπτως η Γερμανία προς την Ελλάδα. Αυτή και αν είναι ειρωνεία της ιστορίας! Όμως ο προσφάτως θανών Καγκελλάριος Χέλμουτ Σμιτ έσωσε κατά κάποιον τρόπο την τιμή της Γερμανίας με τις ορθολογικές και ακριβοδίκαιες δηλώσεις του, που έκανε λίγο πριν πεθάνει, το πνεύμα των οποίων ήταν ότι: «το κόστος της κρίσης το καταβάλλει ο δυνατός και όχι ο αδύνατος και ότι πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας, αντί να σπρώχνουν οι τραπεζίτες την Ελλάδα στην καταβύθιση και στον πνιγμό».

Στο μάτι του κυκλώνα. Μεταξύ Οικονομικής κρίσης και προσφυγομεταναστών

Το 2008 τα διεθνή τραπεζικά κέντρα χτύπησαν ανοιχτά - κανείς δεν έμαθε ποτέ πώς και γιατί χτυπούν - κλείνοντας τη στρόφιγγα του δανεισμού, με το πρόσχημα της χρεωκοπίας της Lehmann Bros και προκαλώντας τον ξαφνικό θάνατο στην Ελλάδα. Συνεπιφέροντας έτσι όλα τα επακόλουθα της ανθρωπιστικής κρίσης, με τη βίαιη πτωχοποίηση ενός λαού, του Ελληνικού, με τη μείωση του ΑΕΠ κατά 25-30%, με την απογείωση της ανεργίας, με την εκτεταμένη ύφεση σε όλους τους τομείς της οικονομίας, με την καταστροφή του παραγωγικού ιστού, με τις αυτοκτονίες χιλιάδων απεγνωσμένων πολιτών και με τη διάλυση των δομών του κράτους, οι ίδιες δυνάμεις, συνεπικουρούμενες από άλλες υποχθόνιες, επιχειρούν εξακολουθητικά και μεθοδικά την αποσύνθεση της κρατικής οντότητάς μας με την αμφισβήτηση και την παραβίαση των απαραβίαστων και απαράγραπτων εθνικών δικαιωμάτων της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής ανεξαρτησίας, με την περιφρόνηση του Συντάγματος και την αλλοίωση της Δημοκρατίας εν κατακλείδι. Δεν ήταν διαδικασία διάσωσης αυτή, αλλά εξόντωσης.

Στους αιώνες της ιστορίας των Ελλήνων οι εισβολείς, από τον Ξέρξη μέχρι τους σιδερόφρακτους της Δ΄ Σταυροφορίας και από τους Σελτζούκους και Οθωμανούς μέχρι τους φασίστες του Μουσολίνι και τους Ναζί του Χίτλερ, δρούσαν με τη σιδερένια βία και την υλική ισχύ. Τους αποκρούσαμε πάντα. Αψηφώντας τα ποσοτικά στοιχεία υπεροχής τους. Και επενδύοντας στο ψυχικό σθένος και στην ηθική και πνευματική υπεροχή της Ελληνικής «σχολής». Στην κατοχή δικαίου. Αυτά ήσαν-είναι τα δικά μας όπλα. Αυτή είναι η δική μας ταυτότητα. Το ιστορικό μας DNA.

Σήμερα οι μετανάστες της φτώχειας και οι πρόσφυγες των εμφύλιων συγκρούσεων και πολέμων κινούν προς τη Δύση, πολιορκούν την Ελλάδα, παρεισφρέουν στο έδαφός της και στην κοινωνία της και με το ποσοτικό-πληθυσμιακό πλεονέκτημά τους… την «κατακτούν». Την Ελλάδα. Όχι όμως και τη Δύση. Πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσω με κάθε συστολή – μη θίξω τα φιλάνθρωπα αισθήματα των άλλων Ευρωπαίων – ότι οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης υψώνουν φράχτες και συρματοπλέγματα και κάποιες από αυτές δέχθηκαν, με τηλεοπτικές πανηγυρικές τελετές μάλιστα, στις οποίες καμαρώνουν για τις ανάγκες της παράστασης σαν «γύφτικα σκεπάρνια» Έλληνες και Ευρωπαίοι, Κομισσάριοι, υπουργοί και άλλοι αξιωματούχοι, 6 (έξι) ή 30 (τριάντα) προσφυγομετανάστες!!! Έτσι πέφτουν τα προσωπεία και οι μάσκες της φιλανθρωπίας τους! Έναντι εκατοντάδων χιλιάδων που αποβιβάζονται από τα πλοιάρια ή τα κότερα (!) των δουλεμπόρων ή φθάνουν ως ναυαγοί στα Ελληνικά νησιά! Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Το ποιός «κήρυξε» και γιατί τον πόλεμο και γέννησε τους πρόσφυγες δεν μάθαμε ποτέ. Φλύαρες αναλύσεις γίνονται μάλλον για να συσκοτίσουν τα πράγματα και απάντηση να μη δοθεί, παρά για να φανεί η αλήθεια. Πλουσιοπάροχοι είναι οι λόγοι και οι ανθρωπιστικές ρητορικές για την φροντίδα των προσφύγων, που δεν ξέρουμε καν την καταγωγή ή ταυτότητά τους, ενώ πολύ φειδωλές είναι οι πράξεις και οι πρωτοβουλίες της διεθνούς κοινότητας για το χτύπημα της ρίζας του κακού, για κατάπαυση του πυρός και ειρήνευση στην περιοχή. Τέτοια υποκρισία των δυνατών της γης! Η Δύση παίζει με την Ελλάδα το παιχνίδι του ακρωτηριασμού του κυκλωμένου ναυαγού από τους καρχαρίες για να σωθεί. Όμως έτσι ο ναυαγός ποτέ δεν σώζεται. Ο κύκλος στενεύει και οι καρχαρίες είναι πολλοί και αχόρταγοι. Και σε μια άλλη παραλλαγή, η Δύση και το προκεχωρημένο φυλάκιό της, η Ελλάδα, πέφτει θύμα του πολιτισμικού της μύθου. Το ίδιο και η Ευρώπη. Και οι Ευρωπαϊκές προεκτάσεις πέραν του Ατλαντικού.

Ό,τι καλό και αγαθό έχτισε στη σκέψη της θεμελιακά και δογματικά, από την Ελληνοχριστιανική διδασκαλία και παράδοση μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, τον Διαφωτισμό και τις Ουμανιστικές αξίες της Δημοκρατίας και της Διεθνούς έννομης, ηθικής και πολιτικής τάξης, όπως αυτή κωδικοποιείται στα κείμενα και στους θεματοφύλακες θεσμούς (ΟΗΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης, Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλα Σύμφωνα), όλος ο πολιτισμός του ανθρωπισμού συναιρείται και γίνεται προπέτασμα καπνού στην αμυντική γραμμή της Δύσης και της Ελλάδας, που συσκοτίζει και προκαλεί σύγχυση στο πώς θα αντιμετωπίσει το φαινόμενο των ναυαγών-εισβολέων, και ταυτόχρονα μετατρέπεται σε όπλο στα χέρια των de facto εισβολέων ή απρόσκλητων επισκεπτών (uninvited visitors), που έρχονται για να μείνουν.

Έτσι, έχουμε να «πολεμήσουμε» έναν «εχθρό» ενδεδυμένο στα μάτια του ένοπλου φρουρού, του χριστιανικής παιδείας συνοριοφύλακα ή ακτοφύλακα, με τα ιερατικά άμφια του ορφανού παιδιού, της μάνας με το μωρό στην αγκαλιά, του τραυματία πατέρα και όλων των πεινασμένων και θαλασσοπνιγμένων και το CNN να «γράφει» σε πραγματικό χρόνο. Ο πόλεμος άνισος. Η μάχη χάνεται. Η επιχειρησιακή άσκηση άλυτη. Κανένας φρουρός, είτε του Ελληνικού Λιμενικού είτε της FRONTEX, με πολυβόλα και RPG (!) οπλισμένος, δεν μπορεί να νικήσει αυτόν τον πόλεμο εναντίον των ναυαγών της θάλασσας. Ο συνοριακός φρουρός, εξαιτίας της άγραφης εσωτερικής διαταγής της συνείδησης, του ανθρωπισμού, του οίκτου και της συμπόνοιας, μεταμορφώνεται αυτοστιγμεί σε διασώστη και περιθάλποντα συνάνθρωπο. Αφήνω κατά μέρος τους δουλέμπορους, αυτά τα αφανή και δυσδιάκριτα εγκληματικά υποκείμενα, που όμως τελούν υπό την προστασία κρατών ή παράξενων οργανώσεων για λογαριασμό των οποίων και επιχειρούν. Σ’ αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα, όσον αφορά τη φύλαξη των θαλασσίων συνόρων μας, τις μονές ή διπλές ή κοινές περιπολίες και τα λοιπά κοντόθωρα σχέδια. Οι διασκέψεις κορυφής των Ευρωπαϊκών ή άλλων διεθνών Οργανισμών (π.χ. ΟΗΕ, ΝΑΤΟ) είναι φανερό πως δεν οδηγούν σε λύσεις, παρά μάλλον σε προσχήματα και σε περίτεχνες υπεκφυγές. Ούτε οι χορηγίες περίθαλψης, ούτε τα «Hot spots» (ελληνιστί τα «καυτά σημεία», εννοείται ελέγχου και ταξινόμησης των προσφύγων και μεταναστών), ούτε η μέριμνα για σίτιση και στέγασή τους, αποτελούν τρόπο άμυνας. Είναι μάλλον a priori γραφειοκρατικές μέθοδοι δικαιολόγησης της αποτυχίας. Όπως κάνουν όλοι οι ευθυνόφοβοι.

Και ενώ η Ελλάδα γίνεται ο κυματοθραύστης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ρευμάτων, οι «εταίροι» μας επίτροποι της Ολλανδίας, Κροατίας, Σλοβακίας, Ουγγαρίας με πρώτο και θρασύτερο τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο Μ. Βέμπερ, αρπάζουν μονομιάς το μαστίγιο της τιμωρίας. Και προτείνουν με περισσή αυθάδεια τον αποκλεισμό της Ελλάδος από τη συνθήκη του Σένγκεν, μαζί με άλλες κυρώσεις για τη δήθεν μη άριστη και επιτυχή διεξαγωγή της μάχης της ανάσχεσης και της προσήκουσας περίθαλψης. Ο Λιθουανός Επίτροπος γεμάτος εμπάθεια και φθόνο δηλώνει:

«Ήμουν σε μια ακτή, όταν έφθασε μια μικρή βάρκα, όπου βρίσκονταν γυναίκες και παιδιά, κάποια άρρωστα, κάποια απλώς εξαντλημένα, παγωμένα και αφυδατωμένα. Δεν υπήρχε μέρος για την εξέταση ή την περίθαλψή τους, δεν υπήρχε εξοπλισμός, ούτε προσωπικό υγείας, εκτός από έναν γιατρό μιας ΜΚΟ. Κανένα ασθενοφόρο, καμμιά κουβέρτα. Μου είπαν ότι τρία μικρά παιδιά που είχαν φθάσει στην ίδια παραλία πέθαναν από υποθερμία μερικές μέρες πριν. Δεν ήμουν στην Αφρική, ούτε σε κάποια απομακρυσμένη αναπτυσσόμενη χώρα. Τα είδα όλα αυτά εδώ, στην Ε.Ε., στο νησί της Λέσβου, στην Ελλάδα. Σοκαρίστηκα, έφριξα…».

Τί ευαισθησία, στ’ αλήθεια!!! «Αντί του μάννα, χολή…». Αυτό είναι το πνεύμα της Ενωσιακής κατανόησης και αλληλεγγύης! Και οι τέσσερις ελευθερίες της ιδρυτικής πράξης της ΕΟΚ και της Ε.Ε. στη συνέχεια, δηλαδή, της κινήσεως ανθρώπων, αγαθών, κεφαλαίων, υπηρεσιών, τί απέγιναν; Και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ποιός θα τα φυλάξει; Όταν απαιτείται ειδική αλληλεγγύη φρουρών, δαπανών, μέσων για τη φύλαξή τους, τότε θυμούνται τα εθνικά σύνορα και τη δήθεν αποκλειστικότητα της εθνικής ευθύνης για τη φύλαξή τους! Είναι αυτό διεθνής νομιμότητα; Ή δείγμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης προ του κοινού κινδύνου; Μήπως εν τέλει είναι απροκάλυπτη και συνάμα προκλητική υποκρισία και μόνον; Σ’ αυτή την ενότητα του λόγου μας, την περί του προσφυγικού-μεταναστευτικού είναι χρήσιμο να καταγραφεί μια υποψία δυνητικά επαληθεύσιμη, ότι κάποιες χώρες (π.χ. Γερμανία ή οι Σκανδιναβικές) της γερασμένης και συρρικνούμενης πληθυσμιακά Ευρώπης, με τους πρόσφυγες κάνουν ανανέωση πληθυσμού, όχι μόνον εργατικού δυναμικού.

Το Ελληνικό έθνος και τα λοιπά έθνη-κράτη

Ας προχωρήσουμε όμως με θετικό λόγο στην υπενθύμιση των στοιχείων της Ελληνικής ταυτότητας.

Πρέπει πρώτα-πρώτα να διακρίνουμε τα παλαιά έθνη-κράτη από τα νέα. Στα πρώτα ανήκει η Ελλάδα, η Κίνα, το Ισραήλ (το οποίο πριν γίνει κράτος το 1948, περιεπλανάτο επί αιώνες ως έθνος των Εβραίων, χωρίς πατρίδα, διαρκώς διωκόμενο και επίμονα πιστεύον στη θρησκεία του Μωσαϊκού Νόμου και στην πόλη του Ουρανού, στην Ιερουσαλήμ) και άλλα όπως Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρωσία, Ολλανδία, που φέρουν στην πλάτη τους ιστορία αιώνων. Τα άλλα είναι τα νέα, τα νεότευκτα. Οι ΗΠΑ καυχώνται ότι είναι «The old new nation», «το παλαιό νέο έθνος», δεδομένου ότι η συντεταγμένη κρατική υπόστασή τους έχει ηλικία δυόμιση αιώνων, με χρονολογία γέννησης το 1776, έτος της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας τους. Μήπως η Ιταλία δεν συγκροτήθηκε σε ενιαίο κράτος μόλις το 1860 με τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της από την Αυστριακή επικυριαρχία; Ή μήπως η Γερμανία δεν είναι δημιούργημα του Βίσμαρκ από το 1870, αν και ομοσπονδιακή ένωση 16 ομοσπόνδων κρατιδίων; Η Ελλάδα υπήρξε το πρώτο ανεξαρτητοποιημένο έθνος-κράτος, στηριγμένο στην αρχή των εθνοτήτων, η οποία κυριάρχησε στη διεθνή σκηνή του 19ου αιώνα, και δικαιωμένο στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821-28 εναντίον της Οθωμανικής δεσποτείας. Στα μεταπολεμικά (του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου) χρόνια έγινε κατάχρηση της αρχής των εθνοτήτων, η οποία μαζί με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης το οποίο αρθρώθηκε ως όπλο κατά της αποικιοκρατίας, λειτούργησε σαν πολλαπλασιαστής γενέσεως νέων «εθνών-κρατών». Το έτος ιδρύσεως του ΟΗΕ 1945 (και λέγεται ψευδεπίγραφα Ο.Η. Εθνών και όχι Κρατών ή Κρατικών μορφωμάτων) τα κράτη-μέλη του ήσαν 51, ενώ σήμερα είναι 193. Εκτός από την αιτία γενέσεως κρατών λόγω της απελευθέρωσης από την αποικιοκρατία, πρόσφατα, μετά την πτώση της Σοβιετοκρατίας και του υπαρκτού σοσιαλισμού, είδαμε και άλλο κύμα πολλαπλασιασμού, σαν την αμοιβάδα την πρωτόζωη. Παράδειγμα, κλασσικό και πολλαπλώς προβληματικό για την περιοχή των Βαλκανίων, και όχι μόνον, η πρώην Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, από την οποία «γεννήθηκαν» 6 ½ κράτη! Είναι πλέον ορατός ο σκοπός της πλασματικής και πληθωρικής δημιουργίας εθνών-κρατών. Στο όνομα της μετατροπής μιας περιοχής σε χώρα – όσο μικρότερη τόσο το καλύτερο – σκοπείται κατ’ ουσίαν η διάλυση της εστίας αντιστάσεως, όπως δυνατόν να είναι ένα εθνικό προπύργιο κατά του οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης. Κονιορτοποίηση, ισοπέδωση, πανσπερμία, πολυγλωσσία, πολυπολιτισμικότητα (που ουσιαστικά πρόκειται για αγλωσσία και μονοπολιτισμικότητα) είναι το αποτέλεσμα αυτών των διαδραστικών συνθηκών. Τεχνολογικά, πολιτιστικά και κυρίως οικονομικά. Με επιστέγασμα και τελικό στόχο την πολιτική επικυριαρχία του παγκόσμιου «Μαμμωνά».

1. Η Ελληνική εθνική ταυτότητα.

Τα χαρακτηριστικά της

Η περιγραφή των εξελίξεων της υποτίμησης των παραδοσιακών εθνών – μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα – και της δημιουργίας υπερεθνικών σχηματισμών δείχνει το πεδίο των συγκρούσεων και των τελικών διλημμάτων από το οποίο πρέπει να περάσει σήμερα το Ελληνικό έθνος. Θα αντέξει ο λαός; Να αφομοιωθεί ναι ή όχι και πού; Και αντί ποίου κόστους; Και με το κόστος να χάσει την ψυχή του; Την εθνική του ταυτότητα;

Πολλοί, οι πλείστοι από τους σοφούς του κόσμου, οι Αμερικανοί «πατέρες του “Έθνους” τους», ο Αμερικανός Γουίλ Ντυράν, οι Άγγλοι Λόρδος Βύρων, Πέρσυ Σέλλεϋ, Τζων Κητς, Τόμας Χομπς, οι Γερμανοί Φρ. Νίτσε, Γιόχαν Σίλλερ, Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, οι Γάλλοι Διαφωτιστές, ο Βίκτωρ Ουγκώ, οι Ιταλοί της Αναγέννησης, και τόσοι άλλοι, ο κατάλογος μακρύς και ατέρμων, αναγνωρίζουν το μυστήριο, τη μαγεία και εν τέλει την πνευματική και ηθική προήγηση και υπεροχή του Ελληνικού θαύματος. Τη δύναμη και ποιότητα του Ελληνικού έθνους. Εδώ απλά αναμεταδίδουμε grosso modo τις αναμφισβήτητες καθομολογήσεις τους. Στην Ελλάδα γεννήθηκε ο πολιτισμός της δημοκρατικής κοινωνικής οργάνωσης. Ακόμη και οι βασιλιάδες της δεν ήσαν δεσποτικοί. Οι βασιλιάδες του Ομήρου με πρώτον τον Αγαμέμνονα ήσαν κυρίως «οδηγοί λαών» έχοντες, όπως μαρτυρεί το έτυμο της λέξης, σαν «βάση» της εξουσίας τους τον λαό. (Βάση+λεώς). Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες ενεργούσε και εθυσιάζετο «τοις κείνων (των εφόρων και της απέλλας) ρήμασι».

2. Έδαφος και έθνος

Ο γερμανός φιλόσοφος Τζορτζ Χέγκελ (1770-1831) στη «Φιλοσοφία της Ιστορίας» του, όπως και ο σύγχρονος κλασσικός Άγγλος ελληνιστής Τζορτζ Τόμσον (1903-1987) στο «Προϊστορικό Αιγαίο» του αναγνωρίζουν από πλευράς συγκριτικής εθνολογίας στον τόπο, στην αιθρία του ουρανού, στο εύκρατο κλίμα, στην ισορροπία των δυνάμεων της θάλασσας της Μεσογείου (Μέση γη, Mediterranée), την ξεχωριστή ποιότητα του Ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού. Ο Τόμσον γράφει χαρακτηριστικά:

«Οι ρίζες του Ελληνισμού δεν μπορούν να μετατοπιστούν στην απώτατη σκοτεινή γωνιά ενός αδιαπέραστου παρελθόντος στα βαλκανικά βουνοτόπια ή στις στέπες της Ουκρανίας. Βρίσκονται στο ελληνικό χώμα, ίσα κάτω από την επιφάνεια».

Εδώ, «σ’ αυτή τη χώρα από παλιά ζούσε υψηλά προικισμένος λαός, που δημιούργησε πλούσιο, πολύπλευρο πολιτισμό, θαυμάσια μνημεία τέχνης και αρχιτεκτονικής».

Από αυτό το κλίμα, από αυτόν τον τόπο, από αυτούς τους ανθρώπους, τους Έλληνες, γεννήθηκε ένας πολιτισμός που εξακτινούμενος, σαν πολιτισμός του φωτός που ήταν, έγινε πανανθρώπινος. Τα πράγματα έτσι μας οδηγούν στη σπουδή της σχέσης του εδάφους, προς το έθνος. Αυτού του συγκεκριμένου γεωγραφικού τόπου στην εσχατιά της Βαλκανικής. Του ηλιόλουστου και θαλασσόβρεχτου, του μάλλον ορεινού και βραχώδους. Του προγραμματισμένου από πλευράς ευφορίας ή αφορίας για «λιτόν βίον» της αυτάρκειας των κατοίκων του. Και όχι για λιτότητα των «μνημονίων», που ειρήσθω εν παρόδω, κακώς και κατά πλαστογραφία αποδίδεται στην ορολογία των «μνημονίων» με την austerity, αυστηρότητα κατά κυριολεξία, αντί του ορθού frugality. Η σχέση αυτού του εδάφους προς το Ελληνικό έθνος, λοιπόν, μόνον τυχαία δεν είναι. Είναι μαγική και αλληλεπιδραστική. Αυτός ο τόπος μόνον έναν τέτοιο λαό μπορούσε και πέτυχε να βγάλει. Ένα τέτοιο κύτταρο να παραγάγει. Και αυτός ο λαός τέτοια πνευματικά και πολιτισμικά έργα να δημιουργήσει. Γι’ αυτό πρέπει ο τόπος να κατοικείται από Έλληνες. Από τις «φυλές» των Ελλήνων. Τους Αχαιούς, τους Ίωνες, τους Αιολείς, τους Δωριείς, τους Θράκες, τους Ιλλυριούς, τους Μακεδόνες, τους Ηπειρώτες και τους Θεσσαλούς, τους Αρκάδες, τους Επειούς της Ήλιδας. Και πιο μπροστά από τους πρωτοέλληνες, τους Πελασγούς, τους Μινωΐτες, τους Μυκηναίους, τους Μινύες, τους Περσίδες. Κοντολογίς, ακατοίκητος από Έλληνες τόπος παύει να είναι Ελλάδα. Η ανάμνηση δεν αρκεί. Και όσοι άρρωστοι νόες τυχόν σκέφτονται ότι άνθρωποι, μετανάστες καταληψίες ή πρόσφυγες, αρκεί να κατοικούν, τότε και πάλι η Ελλάδα θα υπάρχει και θα έχει διαφύγει τον κίνδυνο της απερήμωσης, κάνουν λάθος. Όχι δεν είναι έτσι. Το γένος-έθνος πρέπει να σωθεί. Και να κατοικεί σ’ όλη τη χώρα. Να φυλάττει τα λείψανα, τα σπαράγματα και τα μνημεία, τα σημάδια-ορόσημα και τις εμπράγματες αποδείξεις του πολιτισμού των προγόνων του. Να φυλάττει και να εμπνέεται. Να συντηρεί το εθνικό συλλογικό εγώ του. Να προσκυνά τη γη του και να ανασταίνεται. Ούτε είναι Ελλάδα τυχόν συγκέντρωση πληθυσμιακή, των φανατικά αστικοποιημένων (urbanized) Ελλήνων, σε τρεις-τέσσερις μεγαλουπόλεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν όχι απλά αντιοικονομικό, αντιπαραγωγικό, αντιοικολογικό και αφύσικο, αλλά ευθέως αντεθνικό σαν πολιτική, σαν σκέψη και πράξη. Από αυτές τις φαινομενικά αφοριστικές παρατηρήσεις, τις εξοβελιστέες από το λεξιλόγιο και τη σκέψη των κοσμοπολιτών και εθναρνητών ως έσχατες βλασφημίες, γίνεται φανερή μια εθνική και ηθική απαίτηση και καταγγελία. Είναι για το πύρ το εξώτερον όσοι πολιτικοί και πνευματικοί ταγοί μένουν αδιάφοροι προ του εφιαλτικού κινδύνου της πληθυσμιακής θανάσιμης φθίσης του γένους των Ελλήνων. Πρέπει να αναγνωρισθεί το καλούμενο δημογραφικό πρόβλημα, η γάγγραινα της υπογεννητικότητας, όπως και το συναφές ηθικό και υπαρξιακό για το ίδιο το έθνος θέμα της αξίας της οικογένειας και της προστασίας της που απαιτεί το Σύνταγμα – άλλη μια διάταξη εν επιδεικτική αχρησία! – ως ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Τί περισσότερο έκαναν οι γενοκτόνοι της μάχαιρας από τους «γενοκτόνους» της ηθελημένης δημογραφικής στειρότητας;

Μπορεί ο Σάμουελ Π. Χάντινγκτον και ακολουθεί ο Αχμέτ Νταβούτογλου να νεωτερίζουν ακαδημαϊκά με την α) «ανακάλυψή» τους για τη «Σύγκρουση των Πολιτισμών» ο πρώτος ή με το «Στρατηγικό Βάθος» ο δεύτερος, και β) την αφομοιωτική επίδρασή τους επί των εφαπτόμενων περιοχών ή επάλληλων λαών (Ευρω-Χριστιανικός και Ασιατικο-Μουσουλμανικός), χάνοντας ωστόσο τα όρια και το περιεχόμενο αυτής της επαλληλίας, αλλά τους διαφεύγουν δύο βαθύτερες αλήθειες. Πρώτη, ότι δεν πρόκειται για κάτι νέο ή αποκλειστικό, αλλά για τον παμπάλαιο φυσικό νόμο της ιστορίας. Αυτόν της αλληλεπίδρασης των επικοινωνούντων στοιχείων. Οι κατακτητές, όλοι τους, αν ήθελαν να διοικήσουν, έπρεπε να αφιππεύσουν. Και να βρουν ένα modus vivendi με τους κατακτώμενους. Και, δεύτερη αλήθεια, τότε ο δυνατότερος και αρτιότερος πολιτισμός νικά. Επηρεάζει δηλαδή, τον αδύνατο και επικρατεί επ’ αυτού. Ισότιμη συνύπαρξη των πολιτιστικών στοιχείων δεν νοείται. Αυτή η δεύτερη αλήθεια ίσχυσε για το Ελληνικό φαινόμενο. Όσες φορές και αν κατακτήθηκε βγήκε νικητής, σε δύο όψεις. Πρώτη, άντεξε λόγω ανώτερου εσώτερου πολιτισμού και διατήρησε την ιδιοσυστασία του. Και δεύτερη, επηρέασε τον κατακτητή, όπως μας πληροφορεί και ο Οράτιος για τους Ρωμαίους κατακτητές της Ελλάδαςː «Η κυριευθείσα Ελλάς υπέταξε τον αγέρωχο νικητή και εισήγαγε τις καλές τέχνες στο αγροίκο Λάτιον». Όπως συνέβη και με τους Οθωμανούς στο Βυζάντιο. Οι Τούρκοι αποδεδειγμένα και ομολογημένα δεν είχαν κανέναν πολιτισμό, παρά μόνον εκείνον της στέππας. Που ήταν απλοϊκές μορφές ηθών, εθίμων και παραδόσεων και μόνον. Αξιοσέβαστες οπωσδήποτε, αλλά όχι διατηρητέες ή εξαγώγιμες. Εισελαύνοντες στα εδάφη του Βυζαντίου και στην Κωνσταντινούπολη, υιοθέτησαν έστω δι’ αρπαγής ή αντιγραφής τα πάντα. Από την αρχιτεκτονική μέχρι τη γαστρονομία. Τα τζαμιά και τα παλάτια της Πόλης, για παράδειγμα, ήσαν αντίγραφα της Αγιάς Σοφιάς. Το ίδιο συνέτρεξε και σ’ όλο τον Αραβικό κόσμο, με εξαίρεση την εκβιαστική και «μονοπωλιακή» κυριαρχία τού Κορανίου σε πνευματικό και σε θρησκευτικό-νομοδιδασκαλικό πεδίο. Οι Έλληνες στους χρόνους των μεγάλων αποικισμών τους ή της εκστρατείας του Μεγαλέξανδρου δεν ήσαν κατακτητές. Ήσαν μάλλον εξαγωγείς ενός ανώτερου πολιτισμού. Αυτές είναι οι ρίζες του παγκόσμιου ή για την ακρίβεια του Δυτικού πολιτισμού.

3. Γλώσσα, θρησκεία

Από τον Όμηρο μέχρι σήμερα, όπως εσημείωσε και ο Ελύτης όταν εβραβεύετο με το Νομπέλ ποίησης, οι Έλληνες μιλούμε την ίδια γλώσσα. Έλεγαν τις ίδιες λέξεις. Αυτή η συνέχεια, η αδιάκοπη, δεν είναι μόνον φιλολογική ιδιοτροπία. Είναι και αυτή μια ακόμη γενετική απόδειξη της εθνικής μας ταυτότητας. Και χωρίς να είμαστε της ίδιας συμπεριφοράς με τους δανειστές και αργυραμοιβούς της Φρανκφούρτης ή της Wall Street, δανείσαμε στους λαούς της Ευρώπης τις λέξεις μας χωρίς τόκο. Δωρεάν εδώσαμε σε όλους τους λαούς, αρχής γενομένης από τους Ρωμαίους και τη Λατινική (που δεν είναι παρά Ελληνική, λάφυρο και κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας με «δράστη» τον Κικέρωνα, τον απόφοιτο της Ακαδημίας της Μεσογείου, της Ρόδου), λέξεις, γλώσσα, λογική, απαρχές της επιστήμης. Έτσι το εθέλησε το καπρίτσιο της ιστορίας. Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι απλά μια μέθοδος, ένας τρόπος επικοινωνίας. Είναι πριν και πάνω απ’ όλα σύστημα σκέψεως. Κάθε φορά που φτάνω σε αυτή την αναφορά θυμάμαι το «Ελληνοευρωπαϊκό εξάστηλο λεξικό» μου, που είχα κινήσει να εκδώσω όταν ήμουν υφυπουργός Παιδείας και που δεν με άφησαν οι πολιτικοί διώκτες μου τού αδιάφορου και εθνο-ασυγκίνητου κατεστημένου να κάνω αποδεικτική πραγματικότητα. Και κλαίω. Ο Κοραής έλεγε: «Μην ξεχνάτε τους κανόνες της ορθογραφίας γιατί σε λίγο θα ξεχάσετε και τους κανόνες της λογικής». Όπως θυμάμαι και τον Κορνήλιο Καστοριάδη ο οποίος με δριμύτητα σε ομιλία του στον Βόλο το 1989 στηλιτεύει:

«…Αν δεν θέλετε, κύριοι του υπουργείου, να κάνετε φωνητική ορθογραφία, τότε πρέπει ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ξέρανε τι κάνανε. Δεν υπήρχαν στα αρχαία ελληνικά, γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις. Αυτοί, οι Κριαράς και οι άλλοι που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις – εννοεί το μονοτονικό – δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα… είναι μια οργανική ενότητα από την οποία δεν μπορείς να βγάλεις και να κολλήσεις πράγματα, δυνάμει μιας ψευτοκυβερνήσεως, καθισμένος σ’ ένα γραφείο στο υπουργείο Παιδείας. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας, που είναι τελικά η κατάργηση της συνέχειας. Ήδη, τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων Eλληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι κτίσαμε. Αυτή είναι η δραματική μοίρα τού σύγχρονου Eλληνισμού».

Συμπλέκω τη γλώσσα με τη θρησκεία γιατί θέλω να τονίσω και να υπογραμμίσω το πολύτιμο αμάλγαμα της Ελληνικής γλώσσας με τον Χριστιανισμό. Στην κοινωνία και κοινότητα των λαών που μιλούσαν στους Ελληνιστικούς χρόνους τη «lingua Franca» της εποχής, την Ελληνική, βρήκε έδαφος ο Χριστιανισμός. Με τους αποστόλους και με πρώτον τον Παύλο να εξαπλωθεί. Στην ελληνική γλώσσα γράφτηκαν τα Ευαγγέλια και μεταφράστηκε η Αγία Γραφή από τους Εβδομήκοντα (ο΄). Και έτσι διαδόθηκε. Θυμίζω την με ιδιαίτερη σημασία «λεπτομέρεια» πως ο Νέρων και ο Διοκλητιανός – ας αναφέρουμε τους πιο διαβόητους διώκτες – εδίωκαν με αγριότητα τούς Χριστιανούς, τελούντες υπό την πλάνη ότι επρόκειτο για μια νέα ιουδαϊκή αίρεση. Όμως εκεί στις κατακόμβες εκρύπτοντο κυρίως οι Έλληνες και στο Κολοσσαίο εμαρτυρούσαν πάλι οι Έλληνες, οι κατακτημένοι από τους Ρωμαίους. Ένας διευρυμένος και διάχυτος λαός, της Ελληνιστικής εποχής και εθνότητας, πάσχιζε για την απελευθέρωσή του και για την ανασύνταξή του. Αυτή είναι η Ορθοδοξία για τους Έλληνες. Δηλαδή, δεν είναι μια θρησκειολογική διέξοδος-λύση. Μια επιλογή της άριστης δογματικής και μεταφυσικής απάντησης. Είναι η Έξοδος, η δική τους Έξοδος. Μέχρι που εστρατολογήθησαν από τον Μ. Κωνσταντίνο (το 312) και ίδρυσαν το Βυζάντιο. Όχι τη Νέα Ρώμη, όπως αρχικά είπαν, αλλά τη Νέα Ελλάδα, όπως απεδείχθη στη συνέχεια. Και όταν ήρθαν οι χρόνοι οι δίσεκτοι της τουρκοκρατίας, πάλι η θρησκεία έσωσε τη γλώσσα, με τα ιερά κείμενα και με τη θεία λειτουργία. Και έτσι έσωσε το ίδιο το έθνος. Έτσι πορευθήκαμε.

4. Τα υποκατάστατα των αξιών: Τα υλικά αγαθά

Για να φτάσουμε στην ευλογημένη ώρα της απελευθέρωσης. Της παλιγγενεσίας. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μας δίνει τον αυθεντικό ορισμό και το τίμιο νόημα της Επανάστασης του ’21 στον λόγο του στην Πνύκα.

«Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί οι Εβραίοι, οι οποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους».

Ο ίδιος πάλι, σαν να προέβλεπε τη δυσπιστία και την αιρεσιομανία των ημερών μας, μας ερμηνεύει αυθεντικά το νόημα του αγώνα:

«Δια ποίαν αιτίαν μυριοεπαινούνται οι Θερμοπύλες και ο Σπαρτιάτης Βασιλέας, και οι σύντροφοί του, ειμή ότι εις το στένωμα εκείνο επολεμούσαν διά τους τάφους των γονέων τους, διά την ελευθερίαν της πατρίδος και την δόξαν της φυλής;»

Αλήθεια, χωρίς αυτήν την ερμηνεία του αγώνα, που ετήρησε ο ίδιος με πίστη και με πιστότητα, διερωτάται κανείς: θα υπήρχε Σαλαμίνα σήμερα; Και αν ναι, τί θα επαιάνιζαν οι Σαλαμινομάχοι; Αντί του «Ίτε παίδες Ελλήνων, κρατείστε ελεύθερη την Πατρίδα, τα παιδιά, τις γυναίκες, τους ναούς των πατρώων θεών, τους τάφους των προγόνων. Νυν υπέρ πάντων ο αγών», που μας διασώζει ο Αισχύλος, αλήθεια, για ποιό λόγο θα εκινούμεθα σήμερα αυτοπροαιρέτως προς τον άνισο αγώνα και την αυτοθυσία; Μήπως μη χάσουμε κάποιον φουσκωμένο λογαριασμό τραπέζης; Για να τηρηθεί μήπως το δόγμα των αναιδών «πατσιφιστών», που λέει όταν έχεις κάτι να χάσεις, π.χ. ευμάρεια, μην πολεμάς; Όπως η Ρώμη, προ του Αττίλα και το Βυζάντιο της παρακμής και της χλιδής;

Προχθές κιόλας, μετά την τραγική βαρβαρότητα των τζιχαντιστών στο Παρίσι, ένας μοντέρνος και διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης του σινεμά, βραβευμένος με Όσκαρ, ο Μισέλ Χαζαναβισιούς αναδιασκεύασε το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης, ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη (liberté, égalité, fraternité), σε ύμνο της τρυφηλότητας και της κούφιας καλοπέρασης, γράφοντας σαν νέος «Συβαρίτης»:

«Εμείς εδώ στη Γαλλία αγαπάμε τη ζωή και όλες τις χαρές της. Για εμάς η ιδέα του να γεννηθείς και να πεθάνεις όσο πιο αργά γίνεται σχετίζεται κυρίως με το σεξ, το γέλιο, το φαγητό, το παιχνίδι, το σεξ, τα βιβλία (…)».

Δεν συνεχίζω άλλο, γιατί το κείμενο γίνεται άσεμνο και χυδαίο, σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσε να θεωρηθεί νομιμοποιητικό της δράσης των τζιχαντιστών, ως τιμητών και εκκαθαριστών της κραιπάλης και του έκλυτου βίου των Δυτικών. Η ψευδαίσθηση της ανοιχτής κοινωνίας με το ίντερνετ και την κινητικότητα του τουρισμού ως υποκατάστατα της επικοινωνίας, σε καμμιά περίπτωση δεν είναι μορφές και παραλλαγές, όπως θέλουν να λένε, της ελευθερίας. Γιατί η ελευθερία είναι κάτι υψηλότερο και βαθύτερο. Δεν είναι ταυτόσημη των κατά παραχώρηση δυνατοτήτων του καταναλωτή. Είναι πάνω απ’ όλα αποτίναξη κάθε ζυγού. Ο μεγάλος αδερφός της παρακολούθησης εξάλλου, στο όνομα της ασφάλειας και της προστασίας του πολίτη – για την ακρίβεια όχι του πολίτη, γιατί μάλλον περί «γατακίου» πρόκειται, έτσι όπως μεταλλάχθηκε – και οι επιλογές καθ’ υπαγόρευση της διαφήμισης και όχι της ανάγκης, ακυρώνουν την ελευθερία και οδηγούν τις σχέσεις τού ανθρώπου προς τους άφαντους ή φανερούς δυνατούς, πολιτικούς και προπαντός οικονομικούς ηγεμόνες της Ευρώπης ή της γης, σε αδιόρατες μορφές δουλείας.

Η προτεινόμενη και ήδη σε κάποιο βαθμό εφαρμοζόμενη πατέντα λέει: Μια μικρή «ελίτ» κρυμμένη και αφανής, πνιγμένη μέσα στα πλούτη της (οι μετρήσεις το αποδεικνύουν, και είναι τραγικές), κάνει κουμάντο στους πολλούς. Στους πάμπολλους, στις πλατειές μάζες ανά τον πλανήτη, οι οποίοι μάλιστα απολαμβάνουν τις αγελαίες ποιότητες της ισότητας και της υποταγής στον «αρχηγό». Η «ελίτ» φροντίζει με ιδιαίτερη επιμέλεια την ισότητα της «πρέσσας». Όλοι να είναι λιωμένοι και ισοπεδωμένοι με μισθούς και άλλες «ευχέρειες» των 500 Ευρώ – και πολλά είναι – ίσα-ίσα για να ζουν ή στα συσσίτια και στα θερμαινόμενα υπνωτήρια ή στις αυλές των επιχώριων αφεντάδων για ζητιανιά και επαιτεία ή για να προσφέρονται προκειμένου να σκοτώσουν κάποιον αντίπαλο, πολιτικό ή οικονομικό ανταγωνιστή, όπως έκαναν στους σκοτεινούς χρόνους στα σοκάκια της Βενετίας. Έφθασαν στο αποκορύφωμα μάλιστα αυτοί οι άρρωστοι και παρανοϊκοί αφέντες τής παγκόσμιας δικτατορίας του πλούτου, του νεοϊμπεριαλισμού, ώστε μέσω της βιομηχανίας του θεάματος – πάλι ολιγοπωλιακής και ας φαίνεται πληθωριστική – όταν διασκεδάζουν κάνοντας τα οργιώδη πάρτυ τους σε εξωτικά μέρη ή στα κέντρα «παράξενου» τουρισμού του Ινδικού ωκεανού ή της μαύρης Αφρικής, τότε οι ισοπεδωμένοι πολίτες να παρακολουθούν σε διεθνές δίκτυο τηλεθέασης, μόδας και μίμησης και να καταλαμβάνονται από την ψευδαίσθηση ότι διασκεδάζουν και οι ίδιοι. Ύπνωση αντί οργής!

Όσο πιο νωρίς συνειδητοποιηθούν αυτές οι νέες συνθήκες τόσο πιο εφικτή καθίσταται η επίτευξη ενός επιπέδου ζωής, πραγματικά ποιοτικού και ενάρετου. Όχι παράλογου και παρακμιακού. Η «ιδεολογία» του καταναλωτισμού, του ηδονισμού και της χλιδής αποτελεί το σήμα και την απόδειξη – όπου επικρατεί – μιας εποχής και κοινωνίας που παρακμάζει. Όσο επιμένουν στη διαιώνιση αυτής της «ιδεολογίας», τόσο το χειρότερο. Πολύ φοβούμαι όμως ότι είναι ήδη αργά. Trop tard!

5. Η έφοδος των εθνομηδενιστών

Με σύστημα, μέθοδο και επίμονες δράσεις μακράς διάρκειας, με την αμφισβήτηση και την αμφισημία σαν γήπεδο διεξαγωγής της πολεμικής παιδιάς, υπονομεύθηκε το «κάστρο». Παλιότερα, πριν από μερικά χρόνια ήρθε σε γνώση των πολλών, το ανοσιούργημα της νέας διδασκαλίας στα σχολικά βιβλία. Βολές με τον καταπέλτη. Εκείνο που αντιμετώπιζε την καταστροφή της Μικρασίας και το κάψιμο της Σμύρνης από τη σκοπιά τού κυκλοφορικού φόρτου στο λιμάνι. Και μιλούσε με την αντίστοιχη αθώα και ειρηνική λέξη του «συνωστισμού» προκειμένου να περιγράψει η συγγραφεύς του σχολικού βιβλίου τα συμβαίνοντα στο λιμάνι εκείνες τις ώρες του δράματος, του αίματος, του πόνου του Ελληνισμού. Άραγε εν ονόματι της ιστορικής αλήθειας ή της συσκότισης και παραπληροφόρησης, προκειμένου να εκπαιδεύσει και εξοικειώσει τα ελληνόπουλα στην ηττοπάθεια και στην εθελοδουλία; Ο δόλος βαθύς. Το προκάλυμμα της επιστημονικής αλήθειας και αντικειμενικότητας διάφανο και διάτρητο. Κουρελού. Και όμως. Δεν παραδέχθηκαν το λάθος τους. Τα συστήματα υπεράσπισης πολλά. Εμείς, οι αρνούμενοι αυτούς τους ύποπτους νεολογισμούς βγήκαμε κατηγορούμενοι και απομονωμένοι.

Ύστερα ήρθε η άποψη ότι η μεγάλη σφαγή των Ποντίων αδελφών μας δεν ήταν γενοκτονία, αλλά κάποιου είδους εκκαθάριση. Να καθαρίσει ο τόπος από κάποια «μιάσματα»! Το τελευταίο θέλουν να εννοείται σαν απλό επεισόδιο μάχης, σαν πράξη ρουτίνας, σαν συνήθειο! Το 1919, στις 19 Μαΐου ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα του Πόντου. Με σχέδιο, απόφαση και επιχειρησιακή ετοιμότητα, για το έγκλημα της «γενοκτονίας»! Το σχέδιο εξυφάνθηκε από τον Γερμανό Λίμαν Φον Σάντερς, τον σουλτανικό σύμβουλο. Η προσφιλής συνταγή για την όποια εθνογένεση ήταν κρατούσα στη Γερμανία ήδη από τον 18ο αιώνα και ελέγετο «φυλετική καθαρότητα». Αυτήν ακολούθησε και ο Χίτλερ!

Ήρθαν και άλλοι που για τον Μακεδονικό αγώνα, είπαν ότι αυτός ήταν κάτι περίπου σαν υποκρυπτόμενος «ιμπεριαλισμός» ή καπρίτσιο της νέας ελληνικής αστικής τάξης και διδάσκουν για τον συνολικό ιστορικό βίο του ελληνικού έθνους ότι διέπεται από το σταθερό χαρακτηριστικό της ασυνέχειας που είχε σαν παραγεμίσματα τις ευεργετικές πάντα κατακτήσεις και διώξεις από Ρωμαίους και Σλάβους και Τούρκους. Τύφλα να έχει ο διαβόητος Φαλμεράϋερ που με έναν λοστό τευτονικής βαρβαρότητας επεχείρησε στα μέσα του 19ου αιώνα να «αποδείξει» πως ως Έλληνες είμαστε… ανύπαρκτοι και εξαφανισμένοι ως έθνος!!!

Άλλος πάλι, αρχηγός νεοπαγούς κόμματος αυτός, ανέλαβε την υποστήριξη ενός Γερμανού Ναζί νοσταλγού, σύμφωνα με τον οποίο η αντίσταση και ο ανταρτοπόλεμος των Κρητικών στη μάχη της Κρήτης και στην κατοχή δεν ήταν καθαρός αλλά «βρώμικος και κτηνώδης».

Και διερωτώμαι. Από ποιά θαλάμια βυθού και σκότους και ποιές τρύπες φθόνου και μισαλλοδοξίας βγήκαν αυτοί όλοι οι ασπάλακες της αρνησιδοξίας και της αυτομολίας; Οι σπορείς και «ιεροκήρυκες» της ασάφειας, της αμφισβήτησης, της αβεβαιότητας και της υπονόμευσης παντός εθνικού; Τί νόημα έχει πλέον ο διάλογος με αυτούς; Και ποιό το όφελος της αμφισβήτησης της ηθικής, της αρετής και της αξίας του έθνους μας; Ποιός αφελής πιστεύει πως ο Εφιάλτης στις Θερμοπύλες (480 π.Χ.) και οι διαχρονικοί «μηδίζοντες» Ιππίες, οι οδηγοί των Περσών στην Αθήνα του Μαραθώνα (490 π.Χ.), θα μετανοιώσουν κάποτε; Είναι τόσο ψυχωφελής ενέργεια το να βλασφημίσουμε πάνω στους τάφους των γονιών μας, όπως κατά σύστημα μας προτρέπουν; Και σαν οργισμένα «καρτούν» μας ζητούν να τους μιμηθούμε; Ε, όχι, χίλιες φορές όχι!

Επίλογος

Θα κλείσω αυτήν την εξομολόγηση και όχι αφήγημα – όπως κάνανε μόδα τη λέξη για να δείξουν ότι μιλούν για ξένη υπόθεση σαν τους παλιούς παραμυθάδες στα καφενεία της εγγύς Ανατολής – με την επίκληση ενός αποσπάσματος γραφής του Γιώργου Σεφέρη, που λέει:

«Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;»

Πράγματι, αυτός ο αρρωστημένος και δουλικός κοσμοπολιτισμός είναι μια σκουριά που περονιάζει και κιβδηλεύει την ψυχή των νέων. Θέλγονται από το μοντέρνο και απεχθάνονται κάθε τι το παραδοσιακό. Η παράδοση είναι ένα είδος αμυντικού συστήματος. Τα πολυβολεία των media σκοτώνουν και εξοντώνουν όποιον είναι έξω από το main stream, από το κύριο ρεύμα. Η παράδοση, ως ζώσα λαϊκή και ιστορική μνήμη και δέηση δεν αφήνει τον άνθρωπο, τον νέον Έλληνα, να παρασυρθεί άβουλος και άψυχος στο ρυπαρό ρεύμα. Έτσι δεν γίνεται η παράδοση άνευ όρων και άνευ αντιστάσεως. Η αλλοτρίωση σκοτώνει. Η φιλοπατρία στα κηρύγματα των «παστόρων» της παγκοσμιοποίησης καταγγέλλεται ως υπολανθάνων κοινωνικός ή φυλετικός εγωϊσμός και παραπέρα, ως σοβινισμός. Και άλλα χειρότερα. Οι «γόητες φιδιών» με τη φλογέρα τους «σειρηνίζουν» το πολιτικώς ορθό, και «φετφαδίζουν» να μη φανούμε ότι ακολουθούμε τη θεωρία τού «περιούσιου λαού». Θανάσιμο αμάρτημα γαρ. Υποχρεούσαι να είσαι Ευρωπαίος ή οικουμενικός, μοντερνικός και μόνον. Αυτό είναι το «νέο εθνικό ιδεώδες» (!). Οποία παραχάραξη. Αυτοκτονική και αφύσικη! Η ανάγκη για έναν τόπο, για μια πατρίδα, όπου κάποιος θα ανήκει – όχι απλώς η φιλοπατρία – είναι φυσική, δηλαδή κάτι σαν νόμος της φύσης, και αυταπόδεικτη. Ένα κορυφαίο αποδεικτικό επιχείρημα στην παγκόσμια λογοτεχνία της συναισθηματικής εξάρτησης του ανθρώπου προς την πατρίδα (έθνος) βρίσκουμε στο ιστόρημα «άνθρωπος χωρίς πατρίδα» του Αμερικανού Έντουαρντ Έβερετ Χέϊλ (1822-1909).

Συνεπώς, μόνον μια βαθειά εγρήγορση συνείδησης και ενστίκτου σώζει. Αν θέλουμε να μείνουμε άνθρωποι. Αν θέλουμε να υπάρχουμε ως Έλληνες, ναι, αξίζει τον κόπο να αγωνισθούμε για την Ελληνική ταυτότητα, για την Πατρίδα και τον Λαό.

Και όπως λέει ο Παλαμάς:

«Κι αν πλήθος τ’ άσχημα, κι αν είναι τ’ άδεια αφέντες,

φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη. Ένας φτάνει».

Να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια, με στήριγμα ένα αναμμένο καντήλι μέσα στην ψυχή μας. Ένα φως που θα εκπέμπει πάντα, για τους λαούς της γης, χωρίς μισαλλοδοξία, χωρίς εμπάθεια, χωρίς εκδικητικότητα, αλλά με τον Ελληνο-Χριστιανικό ανθρωπισμό που παράγεται και εξάγεται δωρεάν από αυτόν τον τόπο. Και κρατεί ζωντανό και ελεύθερο τον άνθρωπο, ως πρόσωπο και ως υποκείμενο της Ιστορίας!

Β.Γ.Π.

7.Ι.2016

 

Βρείτε μας

facebook twitter